Mostrando entradas con la etiqueta mobilización. Mostrar todas las entradas
Mostrando entradas con la etiqueta mobilización. Mostrar todas las entradas

sábado, 5 de abril de 2014

Sociofobia

Si eres de esas personas que piensan que las redes sociales son la revolución del siglo XXI y que conseguirán lo que no parecemos dispuestas a hacer mediante el apoyo mutuo en el mundo real, César Rendueles te plantea, en Sociofobia [Ed. Capital Swing Libros S.L. Madrid (2013)], un dilema que, ante todo, escapa de simplificaciones, con gran sentido crítico y no menor dosis de conocimiento sobre los distintos temas que aborda, que te resultará cuando menos polémico.
...Claro que todo lo que escriben los Rendueles (padre e hijo) resulta siempre recomendable.

Sin ningún ánimo de resumir, ni siquiera de señalar lo más interesante del libro, puesto que sería un ejercicio inútil y hasta estúpido tratar de medirme en pocas líneas con el conocimiento y la densidad de razonamiento de César Rendueles, no me resisto a dejaros aquí algunos apuntes, advirtiendo que no dan una idea de la riqueza y complejidad del texto, sino que tienen sólo el objetivo de espolear vuestra curiosidad...

“El mercado libre ni ha existido nunca ni puede llegar a existir... es un proyecto fracasado y profundamente contradictorio. Por eso, en el capitalismo realmente existente, el estado interviene constantemente para evitar que el país del nunca jamás del libre mercado se desmorone... arrastrando consigo a las élites que se aprovechan de sus falsas promesas.”
(pag. 22)

“Los anticapitalistas entendieron que, en realidad, los grandes dramas de nuestra era -la desigualdad material y social, la inestabilidad económica, el racismo o el patriarcado- son cuestiones sencillas de resolver con unos pequeños ajustes: apenas un cambio en la propiedad de los medios de producción y algo de ilustración... Los revolucionarios apenas aspiraron a alimentar, educar y llevar la democracia radical a la totalidad de la población mundial. Algo aparentemente factible y deseable dado nuestro nivel de desarrollo tecnológico y político. Justamente eso el lo que hace que ese proyecto resulte tan estremecedor. Porque se puede plantear al revés: alimentar a la población mundial nos obliga a destruir el mundo tal y como lo conocemos.”
(pag. 31)

“Las propuestas políticas que confían en la aparición de nuevas formas de sociabilidad despiertan desasosiego incluso entre sus partidarios... No vemos claro por qué demonios vamos a dejar de ser individualistas, egoístas, desconfiados e insolidarios”
(pag. 33)

“El ciberutopismo actualiza una idea muy presente en los movimientos revolucionarios modernos: la superación de la tutela comunitaria tradicional y la aparición de una forma de relación social al mismo tiempo solidaria y respetuosa con el libre desarrollo individual... El milenarismo digital es una mala respuesta a una buena pregunta... al igual que muchas concepciones modernas de la sociedad postcapitalista.
El ciberfetichismo resulta tan atractivo porque concibe nuestro tiempo como el resultado de una ruptura incruenta y fructífera con el pasado. Desde esta perspectiva, somos los afortunados herederos de algunos cambios tecnológicos con importantes subproductos sociales y potencialmente políticos... Internet y el tecnoutopismo, más que una cortina de humo, son un bálsamo de irrealidad para una herencia histórica insoportable, en la que la consistencia de la realidad parecía violentamente excesiva... El mensaje que no queremos oír es que nuestras esperanzas ciberutópicas han nacido muertas.”
(pag. 121)

“Creo que el ciberutopismo es, en esencia, una forma de autoengaño. Nos impide entender que las principales limitaciones a la solidaridad y la fraternidad son la desigualdad y la mercantilización.”
(pag. 35)

“Toda esta efervescencia social digital es, en el fondo, suntuaria, decorativa. Es inútil para lo que debería servir la vida en común: cuidar los unos de los otros... creo que las sociedades completas e ilustradas disponen de las materias primas necesarias para afrontar la democratización, la igualdad, la libertad y la solidaridad... pero la ideología de la red es un obstáculo insalvable para ello.”
(pag. 36)

“En realidad, la idea de que la tecnología puede contribuir a fortalecer y ampliar los vínculos entre las personas es bastante exótica. La historia de los últimos tres o cuatro siglos -que en parte es la historia de algunos cambios tecnológicos de dimensiones sísmicas- está marcada por una progresiva fragilización de las relaciones sociales...”
(pag. 87)

“La mayor parte de las cooperativas laborales exitosas en el mundo analógico tiene un alto nivel de arraigo comunitario... El coste a pagar por la combinación de independencia y cooperación características de Internet es que no puede ser un polo de autogobierno en sentido fuerte...”
(pag. 106)

“...somos codependientes y cualquier concepción de la libertad personal como base de la ética tiene que ser coherente con esa realidad antropológica...”
(pag. 143)

“...Hay una gran cantidad de sociabilidad en internet, pero resulta inservible par los cuidados.
...Si alguna lección deberíamos haber aprendido del capitalismo es que la alienación y la insolidaridad son perfectamente congruentes con estándares altos de nivel de vida y de educación.”
(pag. 148)

“...Es como si la gente hubiera aceptado rebajar su percepción de la realidad social a la escala explicativa de los economistas, sociólogos y psicólogos. La sociabilidad digital es tan expansiva porque es una pura relación formal cuya corrección se establece antes de evaluar su contenido material. El secreto es que apenas tiene contenido...”
(pag. 153)

“El ciberfetichismo y la sociofobia son la fase final de aceptación de la heteronomía terminal moderna, cuando ya sin ira ni negación nos sometemos al mercado y tratamos de emular socialmente sus dispositivos básicos.
El mayor desafío al ciberfetichismo y la sociofobia no es el ludismo o el comunitarismo sino la concreción política... Los acuerdos colectivos dirigidos a incentivar el cuidado mutuo, la igualdad y el desarrollo de las capacidades humanas necesitan reivindicar la soberanía democrática sobre la heteronomía mercantil. Tampoco basta con definirlos en términos abstractos y ponerlos a funcionar... Exigen un compromiso pragmático constante con su corrección y mejora, como... un recurso de uso común.”
(pag. 158)

“Un principio anticapitalista irrenunciable es que ningún asunto público esté excluido en principio de los procesos de deliberación democrática. Implica una subversión del consenso dominante en las democracias liberales acerca de la sustracción del debate político de los procesos de acumulación capitalista, que se dan por garantizados...”
(pag. 169)

“Precisamente este libro se pregunta cómo siguen vivos algunos problemas de la modernidad relacionados con la emancipación y el vínculo social en nuestra época de pantallas digitales y megaslums, de redes sociales y pisos patera.”
(pag. 195)

Como ya habréis imaginado las contribuciones más interesantes y más densas no figuran en este esquema, precisamente porque son imposibles de resumir. De modo que ahora sólo os queda hacer una cosa: leer el libro.




lunes, 28 de octubre de 2013

A SERVIDUME VOLUNTARIA


Teño entre as mans un libriño curioso. É unha recente edición en galego de “A servidume voluntaria”, de Étienne de La Boétie, autor francés do século XVI.
O texto prantexa a pregunta de por qué as persoas viven baixo o imperio doutras persoas, renunciando á súa liberdade.
Non deixa de ser unha reflexión propia da súa época, polo que algunhas ideas resultan chocantes ou directamente rexeitables. Pero a idea forza definida no título sorprende pola súa vixencia.
O libro empeza así:
“Conta Homero que un día, falando en público, Ulises dixo aos gregos: “Non é bo ter moitos amos. Un abonda”. Se unicamente tivera dito: “Non é bo ter moitos amos”, sería moito mellor ...xa o poder dun só, des que se converte en amo, é duro e indignante...”
E segue a profundizar no tema:
“...ese tirano, por si só, non precisaría ser combatido nin sería necesario defenderse del se o país decidise non seguir sufrindo un minuto máis a servidume. Non se trata de lle quitar nada, abonda con non darlle ren. Que unha nación, se non quere, non faga esforzo ningún pola súa felicidade, pero que non propicie ela mesma a súa ruina. Xa que logo, son os pobos mesmos os que se deixan ou axudan a que os encadeen, pois soamente con negarse a servir xa racharían os seus atumes...”
“...Non é doado imaxinar ata que punto un pobo sometido deste xeito pola renartería dun traidor pode chegar a envilecerse e caer no máis profundo esquecemento dos seus dereitos. Tanto que é imposible espertalo do seu torpor para que os reconquiste, servindo con tanta dedicación e voluntarismo que se diría, ao velo, que non só perdeu a súa liberdade, senón mesmo a calidade de servo, pasando a engrosar as filas da máis denigrante escravitude...”
“...a primeira razón pola que os seres humanos se prestan voluntariamente a servir é que nacen servos e son educados como tales...”
“...Agora ben, unha cousa hai certa: o tirano non se sente xamais seguro no poder ata que non chega ao punto de que todos os seus súbditos non son senón xentes sen especial valor...”
“...Máis esta argucia dos tiranos que consiste en embrutecer os seus súbditos nunca foi máis evidente que no comportamento que tivo Ciro cos lidios logo de conquistar Sardes, capital de Lidia... montou lupanares, tabernas e casas de xogo e dispuxo unha ordenanza que convidaba os cidadáns a darse ao vicio. E resultou que se atoparon tan ben na súa salsa que, de alí en diante, non foi preciso empregar a espada para controlar os lidios...”
“...Porque, se imos ser sinceiros, esta é a tendencia natural da masa ignorante que, polo común, adoita ser maioritaria nas cidades: desconfiar de quen os ama e se preocupa por eles e, pola contra, confiar en quen os engana e traizoa...”
“...Os tiranos de Roma levaron estas prácticas aínda máis alá e afagaron as decurias aparvalladas cebándoas e gañando o seu favor de xeito ben doado: enchéndolles o papo. E isto de tal modo que o máis instruído deles xamais tería rexeitado a súa escudela de sopa por recobrar a liberdade da república de Platón... Os panoios non se decataban de que ao gozar de todas aquelas cousas non facían senón recobrar unha pequena parte do que xa era seu. É máis, non eran conscientes de que aquela porción que recuperaban non llela cedería o tirano se antes non llela tivese roubado. ....todos... podían, ao día seguinte, verse privados dos seus bens pola cobiza dos seus amos... E todo sen dicir palabra, calados coma petos, sen mover un dedo...”
“Chego agora a un punto que, entendo, constitúe o segredo e o resorte da dominación, o piar e o fundamento de toda tiranía. Os que pensan que as alabardas, os soldados e a vixilancia sosteñen os tiranos equivócanse totalmente. Ao meu ver, estes sérvense deles máis por formalismo e para disuadir que porque confíen nos mesmos... Nos nosos días -e sei que custa crelo, pero é absolutamente certo- apenas se son catro ou cinco as persoas que o sosteñen [ao tirano] e lle axudan a someter todo o país... Estes seis coordinan outros seis mil aos que sitúan en cargos importantes... Grande é o número dos que seguen a estes... ata conformar unha cadea ininterrompida que os une ao tirano...”
“...Do mesmo modo, dende que un rei se proclama tirano, todo o malo, todo o refugallo do reino... se arremuiña ao seu redor, sosténdoo para lograr a súa parte do botín, sendo eles tamén, baixo o amparo do gran tirano, aprendices de pequenos tiranos. Así actúan os grandes ladróns e os corsarios famosos: uns asolan o país namentres os outros perseguen os viaxeiros; uns sérvense da emboscada, os outros permanecen ao axexo; uns masacran, os outros saquean...”
“...É así como o tirano somete aos seus súbditos, a uns por medio doutros. Permanece protexido por aqueles dos que debería protexerse se non fose porque xa se envileceron. Máis, como adoita dicirse, para fender madeira precísanse cuñas da mesma madeira...”
Agora facede o xogo de substituír algunha das verbas, como tirano, ou algunha das situacións descritas, por outras máis actuais como: gobernantes, troika, sistema financeiro, sistema capitalista, fomento do consumismo, publicidade, tele-lixo, banqueiros, etc. Entón mirade onde vos atopades nese escenario e repensade o segundo parágrafo: para decidirse a non seguir sufrindo a servidume non é necesario quitarlle nada, abonda con non darlle ren.

miércoles, 2 de enero de 2013

FELIZ AÑO NUEVO ...ESPERO


Viñeta de El Roto a propósito das movilizacións do 15M


Resulta inevitable que en estas fechas abunden los artículos que hacen resumen del año que acaba o aprovechan para desearnos algo mejor para el que entra. Si bien el recurso resulta un tanto manido, las circunstancias del momento actual crean un escenario que obliga a la reflexión, a la crítica, a señalar a los culpables y solidarizarse con las víctimas, y a esperar y desear que el próximo año seamos capaces de construir algo mejor, mucho mejor, de lo que dejamos atrás.
Como me gusta decir las cosas por boca, o mejor dicho, por palabras escritas, de otras personas que comunican mucho mejor que yo misma, aquello que me gustaría transmitir, hoy escojo un par de párrafos de Santiago Roncagliolo y Maruja Torres.

“...si ustedes creen que algún proyecto mejorará el mundo, defiéndanlo. Siempre hacen falta buenas ideas. Pero nunca piensen por consigna. Escuchen con atención a los demás. Analicen con frialdad lo que ocurre a su alrededor. El mundo de sus abuelos era más fácil: estabas de un lado o de otro, eras de derechas o de izquierdas. Sabías quiénes eran los buenos y quiénes los malos. El mundo que les va a tocar a ustedes es complicado, y todas las verdades pueden volverse mentiras en cinco años... o en cinco minutos...”

“...Se impone el abucheo como forma de comunicación de masas. No hace falta insultar: no hay que proporcionar carnaza a la querella. Un gutural uhhhhhh, emitido por docenas de gargantas, qué digo docenas ni cientos, miles -”Hemos de pensar a lo grande”, le dijo Nixon a Kissinger cuando le propuso arrojar la atómica sobre Vietnam: pensemos a lo grande en pacifistas tocacojones style-, cientos de miles... Eso como terapia colectiva. Y mientras tanto, trenzar las redes que tirarán del uno y del otro y que nos unirán y nos darán fuste y aguante...”

Pues eso, abucheemos colectivamente pero, en paralelo, defendamos los proyectos en los que creemos, trencemos las redes que nos permitan realizarlos, y cambiemos las cosas. Siempre estará en nuestras manos, si somos quien de encontrar la fuerza y la valentía para creer que somos capaces de hacerlo.
¡Qué sea en el 2013!


Artículos completos:
Mar que limpia” Maruja Torres. El País Semanal (30/12/12)
Carta de fin de año a mis hijos” Santiago Roncagliolo. El País Semanal (30/12/12)

jueves, 18 de octubre de 2012

The Fun Theory (a imaxinación ao poder!)


A imaxinación para facer as cousas divertidas e participativas ten moita máis forza que calquera recomendación ou slogan.
Isto é do que fala esta páxina

Mirade este exemplo. As recomendacións sobre facer exercicio no noso día a día, por exemplo subir escaleiras en vez de coller un ascensor, como medida boa para a saúde, non adoitan funcionar ...pero isto si!!!!!!!!

miércoles, 9 de mayo de 2012

SUMA E SEGUE II


(En castellano más abajo)



O experto en bolsa Francisco Álvarez Molina* leva denunciado en varias ocasións as dúas varas de medir que aplica o Banco Central Europeo aos bancos e aos estados.
Porén iso pode cambiar facilmente, só é unha cuestión de vontade política. É posible, sen modificar os estatutos do BCE, cambiar o seu funcionamento. Xa varias veces este experto comentou que mentres o BCE presta aos bancos ao 1% de interese, os bancos prestan logo aos gobernos a intereses muchísimo máis altos, contribuíndo cada vez máis ao empeoramento da crise.
O BCE non pode prestar directamente aos estados, pero sí pode prestar aos organismos públicos de crédito, como o ICO en España, que á súa vez poderían prestar aos estados a ese mesmo 1%.
Se isto non se fai será porque o poder dos bancos e os intereses que hai detrás manteñen os seus tentáculos afogando a suposta democracia representativa que temos en Europa, que aos que menos representa é aos cidadáns.



* FRANCISCO ALVAREZ MOLINA, blog No le digas a mi madre que trabajo en Bolsa, e sección “La bolsa y la vida” do programa “No es un día cualquiera” de RNE Radio1


Despertaremos dunha vez e actuaremos para impedir que todo isto siga adiante?

SACADE OS VOSOS CARTOS DOS BANCOS PRIVADOS, XA!!!
DEMOSTRÉMOSLLE AO GOBERNO QUE ESTE SISTEMA FINANCEIRO NON NOS SIRVE!!!

------------------- ------------------------- --------------------- --------------------------


El experto en bolsa Francisco Álvarez Molina* ha denunciado en varias ocasiones las dos varas de medir que aplica el Banco Central Europeo a los bancos y a los estados.
Sin embargo eso puede cambiar facilmente, solo es una cuestión de voluntad política. Es posible, sin modificar los estatutos del BCE, cambiar su funcionamento. Ya varias veces este experto comentó que mientras el BCE presta a los bancos al 1% de interés, los bancos prestan luego a los gobiernos a intereses muchísimo más altos, contribuyendo cada vez máis al empeoramiento de la crisis.
El BCE no puede prestar directamente a los estados, pero sí puede prestar a los organismos públicos de crédito, como el ICO en España, que a su vez podrían prestar a los estados a ese mismo 1%.
Si isto no se hace será porque el poder de los bancos y los intereses que hay detrás mantienen sus tentáculos ahogando la supuesta democracia representativa que tenemos en Europa, que a los que menos representa es a los ciudadanos.


* FRANCISCO ALVAREZ MOLINA, blog No le digas a mi madre que trabajo en Bolsa, y sección “La bolsa y la vida” del programa “No es un día cualquiera” de RNE Radio1


Despertaremos de una vez y actuaremos para impedir que todo esto siga adelante?
SACAD VUESTRO DINERO DE LOS BANCOS PRIVADOS, YA!!!
DEMOSTRÉMOSLE AL GOBIERNO QUE ESTE SISTEMA FINANCIERO NO NOS SIRVE!!!

martes, 8 de mayo de 2012

SUMA E SEGUE I


(En castellano más abajo)
Os rescates a bancos privados con diñeiro público, en toda Europa, xa non se conta por millóns, senón por billons de euros. Diñeiro “tirado” nese burato sen fondo da especulación financeira, que sobrealimenta os petos de algúns, mentres somete ao resto a condicións de vida cada vez peores.
Pois ben, isto suma e segue. O vindeiro venres o goberno sacará un novo decretazo co que pretende inxectar a Bankia preto de 10.000 millóns de euros (segundo os rumores), o que constitúe aproximadamente o 1% do PIB de toda España.

http://economia.elpais.com/economia/2012/05/06/actualidad/1336340204_618780.html

Ata cando imos acudir impasibles a esta desfeita???
Temos que atrevernos a loitar contra o capitalismo dunha vez por todas, e o seu sistema financeiro é un pulmón moi importante.

SACADE OS VOSOS CARTOS DOS BANCOS PRIVADOS, XA!!!
DEMOSTRÉMOSLLE AO GOBERNO QUE ESTE SISTEMA BANCARIO NON NOS SIRVE!!!

Existen alternativas. Banca Ética:
http://www.proyectofiare.com/web/
http://www.coop57.coop/galicia/
http://www.triodos.es/es/particulares/

----------------  ------------------  --------------------  ---------------------

Los rescates a bancos privados con dinero público, en toda Europa, ya no se cuentan por millones, sino por billones de euros. Dinero “tirado” en ese agujero sin fondo de la especulación financiera, que sobrealimenta los bolsillos de algunos, mientras somete al resto a condiciones de vida cada vez peores.
Pues bien, esto suma y sigue. El próximo viernes el gobierno sacará un nuevo decretazo con el que pretende inyectar a Bankia cerca de 10.000 millones de euros (según los rumores), lo que constituye aproximadamente el 1% del PIB de toda España.

http://economia.elpais.com/economia/2012/05/06/actualidad/1336340204_618780.html

Hasta cuando vamos a acudir impasibles a este destrozo???
Tenemos que atrevernos a luchar contra el capitalismo de una vez por todas, y el sistema financiero es un pulmón muy importante.

SACAD VUESTRO DINERO DE LOS BANCOS PRIVADOS, YA!!!
DEMOSTREMOS AL GOBIERNO QUE ESTE SISTEMA BANCARIO NO NOS SIRVE!!!

Existen alternativas. Banca Ética:
http://www.proyectofiare.com/web/
http://www.coop57.coop/index.php?lang=es_es
http://www.triodos.es/es/particulares/

domingo, 4 de marzo de 2012

EXECUCIÓN DE HIPOTECAS? NON. ROUBO.


Hai uns días lin un artigo sobre as execucións hipotecarias, un máis dos moitos que este tema provoca, e que a propia autora cualifica como “un xeito moi realista de describir os desahucios por impago das cotas das hipotecas”.
O artigo titúlase “O inferno e as boas intencións”, por Sol Gallego-Díaz (El País, 26/02/12)
Ademais de dar algúns datos escalofriantes, aos que xa estamos tristemente acostumados, a autora comenta que “a dación en pago da débeda hipotecaria parece que prantexa en España moitos problemas legais, aínda que sexa perfectamente asumible noutros países do noso entorno” e, en calquera caso, indica que esta medida estase a comentar nos últimos tempos no noso país, só como unha posibilidade arbitrada pola boa vontade do banco!!! ... pero, iso existe???

Sexamos algo máis radicais (marabillosa palabra, a miúdo denostada, que nos induce a ir á raíz dos problemas). Chamemos ás cousas polo seu nome.
Cando alguén de nós vai a unha tenda a devolver algo, que teña mercado con anterioridade, poden pasar varias cousas: no mellor dos casos que nos devolvan o diñeiro; noutras ocasións, e isto adoita estar indicado previamente, poden darnos un vale polo diñeiro gastado, que teremos que volver utilizar no mesmo establecemento; ou, no peor dos casos, poida que non nos recollan o obxecto, si consideran que era o pactado, que non está en boas condicións, que está usado, ou que pasou demasiado tempo desde a súa compra.
Poida que non sempre nos pareza moi xusta a opción elixida polo vendedor, pero qué nos parecería si, ademais de negarse a restituírnos o diñeiro, tampouco nos dan a opción do vale de compra, e nos obrigan a devolverlles a mercancía en cuestión; e que, no caso de que o pago se tivera establecido en cómodos prazos, teñamos que seguir pagándoos, agora dun xeito algo máis “incómodo”, sen dúbida; e que, ademais nos tilden pouco menos que de delincuentes, porque terán que poñer á venda de novo a mercancía cun desconto, o cal non lles permitirá conseguir outra ganancia igual ca anterior pola mesma mercadoría?
Hai alguén que non considere que isto sería un abuso? Entón, porque no caso dos bancos se permite e parece de todo punto imposible mudar esta situación?

Estase a falar de que a perda da vivenda debería saldar a débeda co banco, e nin sequera isto admiten os señores banqueiros.
Isto debería ser así, efectivamente, nos casos en que as cotas satisfeitas teñan sido moi poucas. Pero qué pasa coas persoas que teñen pagada a maior parte da hipoteca, o banco se lles queda coa casa, e aínda teñen que seguir aportando o que lles resta? Pagan o valor de mercado da vivenda, sempre moito máis alto que o custe real da mesma, (do mundiño da construción tamén habería moito que falar e deste sistema que só protexe a banqueiros, construtores, usureiros e demais calaña); dicía que pagan o valor de mercado da vivenda, ademais de contribuír a unha enorme ganancia para o banco en forma de intereses abusivos, e ao final están na rúa, sen diñeiro, sen casa, sen traballo (xa que por algo chegaron a esa situación) e mentres tanto o banco segue a repartir ano tras ano substanciosos beneficios entre os seus accionistas.
Neses casos o banco debería restituír a cuantía de capital aportado pola vivenda, posto que se queda co ben e xa cobrou puntualmente os intereses polo diñeiro prestado. Calquera outra opción é un roubo. Tamén deberían estar controladas esas subastas nas que os bancos venden as vivendas a “suertudos” e informados compradores oportunistas, por un valor irrisorio. Si todo isto estivera regulado doutro xeito, probablemente eses mesmos bancos serían moito máis receptivos a aceptar as medidas que a autora do artigo apunta, e que se dan noutros países, como flexibilizar as cotas da hipoteca, en vez de usurpar un ben que o banco non necesita para nada e que a continuación malvende.

As solucións a esta situación non van a virnos dadas desde as instancias do poder, tanto o económico como o político, posto que este último hai tempo que está supeditado ao primeiro; de modo que si queremos que algo mude, non nos queda máis remedio que afrontar a situación como persoas afectadas e ser nós mesmos, os cidadáns e cidadás de a pé, os que loitemos por cambiar as cousas. O primeiro paso para facelo é ser consciente da situación e identificar claramente aos culpables e ás vítimas, que moitas veces se confunden nas mensaxes enviadas desde o poder; organizarnos, e ter a carraxe de actuar e non seguir neste letargo infinito, esperando a ver de onde nos vai vir o seguinte golpe.

martes, 17 de enero de 2012

A doctrina do shock

A semana pasada emitiron na televisión española o documental “A doctrina do shock”, baseado na novela do mesmo nome de Naomi Klein.
Ver documental completo.
Tal como se describía na presentación, este traballo evidencia unha corrente antidemocrática que se iniciou nos anos 50 e que abarca distintos campos de actuación: o ideolóxico, o militar, o psicolóxico e, sobre todo, o económico. E denuncia os efectos desastrosos da escola neoliberal de Chicago, cuxas consignas se ensaiaron, por primeira vez, nos rexímenes dictatoriais de Chile e Arxentina nos anos 70. Con posterioridade, baixo os mandatos de Reagan e Tatcher penetraron no primeiro mundo e os seus efectos chegan ata os nosos días, coa crise na que estamos inmersos.
A doctrina do shock representa o saqueo absoluto dos bens públicos e os dereitos das persoas, e a imposición de medidas ultraliberais, aproveitando os momentos de desastres (sunamis, terremotos, 11S) ou provocando guerras como a de Irak.
Nos mesmos días que emitían este documental fixeime nunha entrevista do xornal “El País” a unha líder do movemento estudiantil de Chile, Camila Vallejo que, con só 23 anos, parece ser unha esperanza para moitas persoas do seu país, o cal non deixou de sorprenderme.
Ver artigo completo (El Pais, domingo 15 de xaneiro de 2012).
Aínda con toda a información que temos, seguimos de brazos cruzados, seguimos a necesitar doutras persoas que se movan por nós. Non nos sentimos con forzas ou capacidades para loitar polo noso, pero queremos que outros o fagan por nós. Nas súas propias palabras: “Sinto unha carga moi grande. A xente quere que teña resposta para todo e teñen a expectativa de que vou a cambiar Chile, eu soa. Na rúa grítanme: Os apoiamos, non nos abandonen! Pero a responsabilidade, chucha, é de todos. Eu son só unha moza de 23 anos...”
E segue comentando outras cousas interesantes: “...a xeración que viviu a flor de pel ese periodo (a dictadura e a represión salvaxes) quedou traumatizada... E por esa razón, xa chegada a democracia, comezou a reinar o individualismo e a idea de que é mellor non meterse en política...” “...a tensión que hoxe en día existe é neoliberalismo versus democracia...” “Isto non se resolve con que eu sexa candidata, da igual. O verdadeiro desafío é que debe haber xente disposta a cambiar a correlación de forzas nos espazos onde se toman as decisións. Si non nos gusta cómo funcionan as cousas, temos que facernos cargo. Debemos disputar o Parlamento para que sexa realmente representativo e non estea ocupado por burócratas” “Penso que o desenvolvemento dos países do Norte se produce grazas ao subdesenvolvemento dos países do Sur... Sempre ten que haber sitios saqueados par que outros disfruten do pracer dos excesos...”

jueves, 5 de enero de 2012

S.O.S. PARKE

A mal chamada crise ataca aos de sempre e deixa impunes aos causantes, coma sempre.
Acaban de desaloxar ás persoas que estaban en folga de fame na catedral de Valencia, en protesta pola destrución do proxecto social do Parke Alcosa, en Alfafar (Valencia), debido a que a administración no lles paga o que lles debe, que ascende a 400.000 euros.
...claro que cos "gastos" que ten a administración valenciana
...como vai pagar!!!

http://www.rebelion.org/noticia.php?id=141345

Podedes seguir a súa loita, e moitas outras, na páxina de Baladre:
http://coordinacionbaladre.org/

viernes, 16 de diciembre de 2011

La sociedad desinformada

Cando pensei en probar con este blog, a idea que me rondaba pola cabeza era a de compartir información e pensamentos que nos axuden a actuar. LER, PENSAR e ACTUAR.
Hai algún tempo, lendo o libro de "Reacciona" atopei un parágrafo que o di mellor do que eu podería...


La sociedad desinformada” de Rosa María Artal
Reacciona, Ed. Aguilar (2011)
(pag. 109) “…Infórmate. Si es preciso, usa una brújula y bucea por la Red. Ve a las librerías y compra libros. Lee, si no lo has hecho, a los premios Nobel Krugman y Stiglitz, a Naomi Klein y Susan George y a todos los citados en este libro. Recomienda a otros si encuentras algo que te aporta conocimientos o inquietudes, descúbrenos hallazgos. Haz que destierren de los pupitres de superventas a los autores que manipulan o entontecen. Por la lógica de la oferta y la demanda, si tú quieres y muchos otros quieren, y todos se lo cuentan a otros, acabarán relegados. Eduardo Galeano dijo: “Estoy comprometido con la pasión humana y con la certeza de que somos mucho más que lo que nos han dicho que somos”. Lo somos.
Queremos ser felices. Tenemos derecho a ello. Pero buscando un bienestar personal que no hiera la conciencia. Juntos. Serena y firmemente. Toma posesión de ti mismo, hazte cargo de las riendas de tu vida, busca el bien común frente al egoísmo (así es el germen de la verdadera educación). Teje y ayuda a tejer. Avispas, abejorros, moscas, incluso alguna avutarda y reptil quedarán detenidos en la tela. No te quedes solo en casa con tu información. Sal. Comparte. Actúa. Como asegura un proverbio africano, “mucha gente pequeña, en lugares pequeños, haciendo pequeñas cosas, puede cambiar el mundo”.”