Pensando, lendo, escribindo, copiando... gustariame pensar, ler, escribir, con outras... copiar de outras... aprender de outras... compartir... un blog pode ser un xeito de facelo... faino conmigo!
viernes, 27 de abril de 2012
Derecho limitado
(artículo de El País, miércoles 25 de abril de 2012)
http://elpais.com/elpais/2012/04/25/opinion/1335381843_641401.html
"La asistencia sanitaria pública era un derecho universal desde 1986 de “todos los españoles y los ciudadanos extranjeros” que tuvieran establecida “su residencia en el territorio español”. Ahora, con el real decreto aprobado por el Gobierno, es un derecho solo para “aquellas personas que ostenten la condición de asegurado...”
"La Ley General de 1986, que ayer cumplió justamente 26 años, fue una importante conquista social..."
martes, 17 de abril de 2012
Teoría de la agenda-setting
La teoría del establecimiento periodístico de temas de discusión, también conocido por el anglicismo teoría de la agenda-setting surgió a finales de los años sesenta y se centra en la influencia de los medios de comunicación sobre la formación de la opinión pública, al determinar qué historias poseen interés informativo y cuánto espacio e importancia se les da.
Existen dos niveles dentro de la agenda setting. El primero se refiere a los temas, su hipótesis es que los medios nos dicen sobre qué pensar, en función de lo que incluyen o excluyen en sus contenidos.
El segundo nivel investiga sobre los aspectos o atributos en los cuales enfatizan los periodistas al informar sobre los hechos: su hipótesis es que los medios nos dicen qué pensar.
Para saber más:
http://www.slideshare.net/guest6f24b6/agenda-setting
http://es.wikipedia.org/wiki/Teor%C3%ADa_del_establecimiento_period%C3%ADstico_de_temas
Imagina una mujer que se ama a si misma
Outro regaliño maravilloso da miña amiga Saleta:
fai tempo me chegaron retazos de este poema que quedaron ahí titilenado na cabeza e tras unha pequena labor de investigación cheguei ó texto completo... é precioso, para ler unha frase cada día, rumiala e dixerila en forma de aire renovado... e creo que conten moitas pistas para ser esa muller que queremos ser... ahí va, en forma de regalo primaveral para voçes... e unha recua de bicos sentidos mulleres compañeiras...
Imagina una mujer que se ama a si misma
1. Imagina una mujer que cree que es correcto y bueno ser una mujer. Una mujer que honra su experiencia y cuenta sus historias. Que se niega a soportar los pecados de otros en su cuerpo y en su vida.
2. Imagina una mujer que reconoce las influencias del pasado sobre el presente. Una mujer que ha transitado de principio a fin su pasado. Que ha sanado en el presente.
3. Imagina una mujer que ama a su propio cuerpo.Una mujer que cree que su cuerpo es adecuado, tal como es. Que celebra los ritmos y los ciclos de su cuerpo como un recurso exquisito.
4. Imagina una mujer que acepta su sexualidad como propia. Una mujer que se deleita dándose placer. Que experimenta sus sensaciones eróticas sin vergüenza y sin culpa.
5. Imagina una mujer que adora el cuerpo de la Diosa en su cuerpo cambiante.Una mujer que celebra la acumulación de sus años y su sabiduría.Que se niega a usar su preciosa energía vital ocultando los cambios de su cuerpo y de su vida.
6. Imagina una mujer que tiene acceso a todo el campo de emociones humanas. Una mujer que expresa sus sentimientos clara y directamente.
Que permite que ellos transiten a través suyo tan airosamente como una exhalación.
7. Imagina una mujer que dice la verdad. Una mujer que confía en su experiencia del mundo y lo expresa. Que se niega a postergarse a los pensamientos, percepciones y respuestas de otros.
8. Imagina una mujer que sigue sus impulsos creativos. Una mujer que produce creaciones originales. Que se niega a colorear dentro de las líneas trazadas por otro.
9. Imagina a una mujer que bautiza a sus propios dioses. Una mujer que imagina la divinidad a su imagen y semejanza. Que diseña una espiritualidad personal para guiar su vida diaria.
10. Imagina una mujer que se niega a rendirse a dioses, gurúes y poderes superiores. Una mujer que ha descendido a su propia vida interior. Que mantiene su voluntad en armonía con sus impulsos y sus instintos.
11. Imagina una mujer que está interesada en su propia vida. Una mujer que abraza su vida como maestra, sanadora, y la desafía. Que agradece los sencillos momentos de belleza y gracia
12. Imagina una mujer que es artífice de su propia vida. Una mujer que confía en su presentimiento de lo que es correcto para ella. Que se niega a desvirtuar el formato de su vida para alcanzar las expectativas de los otros.
13. Imagina una mujer que participa en su propia vida.Una mujer que enfrenta cada desafío con creatividad. Que actúa en su propio beneficio con claridad y con firmeza.
14. Imagina una mujer que ha construído una completa e íntegra independencia. Una mujer que está disponible para sí misma. Que elige amigos y amantes capaces de respetar su independencia.
15. Imagina una mujer que se niega a empequeñecer su vida para que otros se sientan mejor.Una mujer que lleve la plenitud de sus años, experiencia y sabiduría a cada relación. Que ansíe que los demás se sientan desafiados y bendecidos por la presencia de ella en sus vidas.
16. Imagina una mujer que asume la igualdad en sus relaciones.Una mujer que ya no cree que es inferior a los hombres y que necesita su salvación. Que ha tomado su legítimo lugar al lado de ellos en la comunidad humana.
17. Imagina una mujer que se niega a usar su preciosa energía vital manejando crisis y conflictos. Una mujer cuyas relaciones profundizan en satisfacción y alegría sin agotarla. Que elije amigos y amantes con las habilidades necesarias para navegar a través de los desafíos de la vida.
18. Imagina una mujer que valora a las mujeres de su vida.Una mujer que se sienta en círculos de mujeres. A quien se le recuerdan las verdades sobre sí misma cuando ella las olvida.
19. Imagina una mujer que ha renunciado al deseo de seguridad intelectual y aprobación. Una mujer que efectúa una poderosa afirmación con cada palabra que pronuncia, y con cada acción que emprende. Que defiende para sí misma el derecho de reordenar el mundo.
20. Imagina una mujer que ha crecido en conocimiento y amor a sí misma.
Una mujer que ha jurado fidelidad a su propia vida y a sus capacidades. Que permanece leal a sí misma. Sin importar lo que suceda.
Imagínate a ti misma como esa mujer.
Patricia Lynn Reilly
fai tempo me chegaron retazos de este poema que quedaron ahí titilenado na cabeza e tras unha pequena labor de investigación cheguei ó texto completo... é precioso, para ler unha frase cada día, rumiala e dixerila en forma de aire renovado... e creo que conten moitas pistas para ser esa muller que queremos ser... ahí va, en forma de regalo primaveral para voçes... e unha recua de bicos sentidos mulleres compañeiras...
Imagina una mujer que se ama a si misma
1. Imagina una mujer que cree que es correcto y bueno ser una mujer. Una mujer que honra su experiencia y cuenta sus historias. Que se niega a soportar los pecados de otros en su cuerpo y en su vida.
2. Imagina una mujer que reconoce las influencias del pasado sobre el presente. Una mujer que ha transitado de principio a fin su pasado. Que ha sanado en el presente.
3. Imagina una mujer que ama a su propio cuerpo.Una mujer que cree que su cuerpo es adecuado, tal como es. Que celebra los ritmos y los ciclos de su cuerpo como un recurso exquisito.
4. Imagina una mujer que acepta su sexualidad como propia. Una mujer que se deleita dándose placer. Que experimenta sus sensaciones eróticas sin vergüenza y sin culpa.
5. Imagina una mujer que adora el cuerpo de la Diosa en su cuerpo cambiante.Una mujer que celebra la acumulación de sus años y su sabiduría.Que se niega a usar su preciosa energía vital ocultando los cambios de su cuerpo y de su vida.
6. Imagina una mujer que tiene acceso a todo el campo de emociones humanas. Una mujer que expresa sus sentimientos clara y directamente.
Que permite que ellos transiten a través suyo tan airosamente como una exhalación.
7. Imagina una mujer que dice la verdad. Una mujer que confía en su experiencia del mundo y lo expresa. Que se niega a postergarse a los pensamientos, percepciones y respuestas de otros.
8. Imagina una mujer que sigue sus impulsos creativos. Una mujer que produce creaciones originales. Que se niega a colorear dentro de las líneas trazadas por otro.
9. Imagina a una mujer que bautiza a sus propios dioses. Una mujer que imagina la divinidad a su imagen y semejanza. Que diseña una espiritualidad personal para guiar su vida diaria.
10. Imagina una mujer que se niega a rendirse a dioses, gurúes y poderes superiores. Una mujer que ha descendido a su propia vida interior. Que mantiene su voluntad en armonía con sus impulsos y sus instintos.
11. Imagina una mujer que está interesada en su propia vida. Una mujer que abraza su vida como maestra, sanadora, y la desafía. Que agradece los sencillos momentos de belleza y gracia
12. Imagina una mujer que es artífice de su propia vida. Una mujer que confía en su presentimiento de lo que es correcto para ella. Que se niega a desvirtuar el formato de su vida para alcanzar las expectativas de los otros.
13. Imagina una mujer que participa en su propia vida.Una mujer que enfrenta cada desafío con creatividad. Que actúa en su propio beneficio con claridad y con firmeza.
14. Imagina una mujer que ha construído una completa e íntegra independencia. Una mujer que está disponible para sí misma. Que elige amigos y amantes capaces de respetar su independencia.
15. Imagina una mujer que se niega a empequeñecer su vida para que otros se sientan mejor.Una mujer que lleve la plenitud de sus años, experiencia y sabiduría a cada relación. Que ansíe que los demás se sientan desafiados y bendecidos por la presencia de ella en sus vidas.
16. Imagina una mujer que asume la igualdad en sus relaciones.Una mujer que ya no cree que es inferior a los hombres y que necesita su salvación. Que ha tomado su legítimo lugar al lado de ellos en la comunidad humana.
17. Imagina una mujer que se niega a usar su preciosa energía vital manejando crisis y conflictos. Una mujer cuyas relaciones profundizan en satisfacción y alegría sin agotarla. Que elije amigos y amantes con las habilidades necesarias para navegar a través de los desafíos de la vida.
18. Imagina una mujer que valora a las mujeres de su vida.Una mujer que se sienta en círculos de mujeres. A quien se le recuerdan las verdades sobre sí misma cuando ella las olvida.
19. Imagina una mujer que ha renunciado al deseo de seguridad intelectual y aprobación. Una mujer que efectúa una poderosa afirmación con cada palabra que pronuncia, y con cada acción que emprende. Que defiende para sí misma el derecho de reordenar el mundo.
20. Imagina una mujer que ha crecido en conocimiento y amor a sí misma.
Una mujer que ha jurado fidelidad a su propia vida y a sus capacidades. Que permanece leal a sí misma. Sin importar lo que suceda.
Imagínate a ti misma como esa mujer.
Patricia Lynn Reilly
BANCOS E DÉBEDA
Noutro comentario deste blog falaba do descaro con que os bancos reparten beneficios mentres esquilman aos que teñen menos posibilidades de defenderse. Por certo que tamén os repartiron o mesmo ano que se lles fixo unha enorme inxección de diñeiro público, que agora xustifica todo tipo de recortes sociais, educativos, sanitarios, laborais, etc. Máis tarde o banco central europeo seguiu facendo inxeccións financeiras, que en boa parte foron a parar aos bancos españois, e que se converterán en débeda que todos e todas nós estaremos obrigadas a pagar.
Este mecanismo non nos é descoñecido ás persoas e organizacións que levamos anos denunciando a gran mentira da débeda externa dos países pobres. Esa mal chamada débeda foi creada dun xeito similar, seguindo os intereses dos poderes económicos do momento, e non como unha axuda a eses países, cuxas poboacións nunca se beneficiaron dela. A cuantía do prestado e os elevados intereses impostos unilateralmente sangran a esas poboacións desde entón e permiten unha inxección de osíxeno constante aos executores, reforzándoos no seu poder e aumentando de xeito continuo as súas ganancias.
Mentres as consecuencias do capitalismo feroz se cebaban cos países do Sur, a distancia das nosas casas e familias, resultaba difícil que unha maioría da poboación fora receptiva ás mensaxes de advertencia e mobilización contra as causas da pobreza, contra a débeda externa dos países empobrecidos, etc. Agora que a situación se extende e nos afecta, seguiremos mirando para outro lado?
viernes, 9 de marzo de 2012
Discriminación Positiva e Competitividade
Nun artigo que lin recentemente, falábase dun experimento sobre a eficacia da discriminación positiva á muller. A miudo lemos e escoitamos argumentos a favor ou en contra da aplicación de normas neste senso. Coido que é necesario incidir nos resultados, máis aló dos presupostos iniciais desde os que defendamos unha ou outra postura. Segundo este experimento, “son efectivas as políticas para promover a competitividade feminina; e non merma o rendimento do grupo”, e dicir, que non resultan perxudicados os homes en xeral, e polo tanto o grupo no seu conxunto.
Pero, a maiores disto, quero destacar as conclusións que sacan estes investigadores sobre as causas da situación: “O papel da muller na familia e a discriminación no mercado laboral foron as explicacións tradicionais para a brecha de xénero na ocupación de homes e mulleres no mundo laboral, sinala Villeval. Pero a iso engádese outra hipótese: a menor tendencia das mulleres a asumir riscos e a competir en comparación cos homes”.
Deixando claro que o experimento se basea nunha competición sobre aritmética, e que, polo tanto non lle é de aplicación o que a continuación suscribo, quería coller esta afirmación únicamente para suxerir que afondemos un pouco máis no que habitualmente significa a competitividade na nosa sociedade.
Non comparto esa afirmación de que as mulleres temos menor tendencia a asumir riscos —en xeral, non no ámbito de experimento—. Quen ven asumindo todos os riscos da familia e os seus coidados dende sempre? O que algunhas non queremos asumir non son os riscos, senón a vergonza de ser as causantes de tantas situacións de desprezo e inxustizas que se xeran gracias a esa alardeada competitividade, que tan ben lles veñen aos empresarios sen escrúpulos para enriquecerse aínda máis; ou a aqueles que gustan de impoñer criterios alardeando das democráticas maiorías en partidos políticos, sindicatos ou asociacións.
Hai tempo que o feminismo identificou esta diferencia de comportamento entre o xénero feminino e o masculino (aquí non se trata de sexos, senón de xénero, o que implica uns determinados condicionantes sociais e conductuais). Porén, coido que habería que matizar bastante. Recollo a postura do feminismo da diferencia cando afirma que as mulleres (e os homes, por suposto) podemos e debemos reivindicar o dereito a facer as cousas doutro xeito. Hai unha impresión xeralizada, absolutamente patriarcal e típicamente capitalista, de que a competitividade é boa en si mesma. Calquera tipo de competitividade. Non estou dacordo. Cando se trata dunha competencia sana e xusta, na que cada quen mostra as súas mellores aptitudes para un posto ou unha actividade, iso é bon para todo o grupo; pero cando nos referimos a esa competitividade feroz na que todo vale, sin ter en conta que as persoas deberían estar por riba das ganancias económicas, ou onde a posición se aproveita para a subordinación e o desprezo dos demais, entón rivindico o dereito, e ata a obriga, de dicir que non, que iso non queremos facelo. O que aínda segue pendente é darlle valor social e xeral a esta reivindicación.
* Outro artigo referente a este estudio.
jueves, 8 de marzo de 2012
Contos feministas para un 8 de marzo ...e para todo o ano

Déixovos aquí estos Cuentos para antes de despertar, de Nunila López Salamero e Myriam Cameros Sierra. Podes coñecelas mellor a través do seu blog.

domingo, 4 de marzo de 2012
EXECUCIÓN DE HIPOTECAS? NON. ROUBO.

Hai uns días lin un artigo sobre as execucións hipotecarias, un máis dos moitos que este tema provoca, e que a propia autora cualifica como “un xeito moi realista de describir os desahucios por impago das cotas das hipotecas”.
O artigo titúlase “O inferno e as boas intencións”, por Sol Gallego-Díaz (El País, 26/02/12)
Ademais de dar algúns datos escalofriantes, aos que xa estamos tristemente acostumados, a autora comenta que “a dación en pago da débeda hipotecaria parece que prantexa en España moitos problemas legais, aínda que sexa perfectamente asumible noutros países do noso entorno” e, en calquera caso, indica que esta medida estase a comentar nos últimos tempos no noso país, só como unha posibilidade arbitrada pola boa vontade do banco!!! ... pero, iso existe???
Sexamos algo máis radicais (marabillosa palabra, a miúdo denostada, que nos induce a ir á raíz dos problemas). Chamemos ás cousas polo seu nome.
Cando alguén de nós vai a unha tenda a devolver algo, que teña mercado con anterioridade, poden pasar varias cousas: no mellor dos casos que nos devolvan o diñeiro; noutras ocasións, e isto adoita estar indicado previamente, poden darnos un vale polo diñeiro gastado, que teremos que volver utilizar no mesmo establecemento; ou, no peor dos casos, poida que non nos recollan o obxecto, si consideran que era o pactado, que non está en boas condicións, que está usado, ou que pasou demasiado tempo desde a súa compra.
Poida que non sempre nos pareza moi xusta a opción elixida polo vendedor, pero qué nos parecería si, ademais de negarse a restituírnos o diñeiro, tampouco nos dan a opción do vale de compra, e nos obrigan a devolverlles a mercancía en cuestión; e que, no caso de que o pago se tivera establecido en cómodos prazos, teñamos que seguir pagándoos, agora dun xeito algo máis “incómodo”, sen dúbida; e que, ademais nos tilden pouco menos que de delincuentes, porque terán que poñer á venda de novo a mercancía cun desconto, o cal non lles permitirá conseguir outra ganancia igual ca anterior pola mesma mercadoría?
Hai alguén que non considere que isto sería un abuso? Entón, porque no caso dos bancos se permite e parece de todo punto imposible mudar esta situación?
Estase a falar de que a perda da vivenda debería saldar a débeda co banco, e nin sequera isto admiten os señores banqueiros.
Isto debería ser así, efectivamente, nos casos en que as cotas satisfeitas teñan sido moi poucas. Pero qué pasa coas persoas que teñen pagada a maior parte da hipoteca, o banco se lles queda coa casa, e aínda teñen que seguir aportando o que lles resta? Pagan o valor de mercado da vivenda, sempre moito máis alto que o custe real da mesma, (do mundiño da construción tamén habería moito que falar e deste sistema que só protexe a banqueiros, construtores, usureiros e demais calaña); dicía que pagan o valor de mercado da vivenda, ademais de contribuír a unha enorme ganancia para o banco en forma de intereses abusivos, e ao final están na rúa, sen diñeiro, sen casa, sen traballo (xa que por algo chegaron a esa situación) e mentres tanto o banco segue a repartir ano tras ano substanciosos beneficios entre os seus accionistas.
Neses casos o banco debería restituír a cuantía de capital aportado pola vivenda, posto que se queda co ben e xa cobrou puntualmente os intereses polo diñeiro prestado. Calquera outra opción é un roubo. Tamén deberían estar controladas esas subastas nas que os bancos venden as vivendas a “suertudos” e informados compradores oportunistas, por un valor irrisorio. Si todo isto estivera regulado doutro xeito, probablemente eses mesmos bancos serían moito máis receptivos a aceptar as medidas que a autora do artigo apunta, e que se dan noutros países, como flexibilizar as cotas da hipoteca, en vez de usurpar un ben que o banco non necesita para nada e que a continuación malvende.
As solucións a esta situación non van a virnos dadas desde as instancias do poder, tanto o económico como o político, posto que este último hai tempo que está supeditado ao primeiro; de modo que si queremos que algo mude, non nos queda máis remedio que afrontar a situación como persoas afectadas e ser nós mesmos, os cidadáns e cidadás de a pé, os que loitemos por cambiar as cousas. O primeiro paso para facelo é ser consciente da situación e identificar claramente aos culpables e ás vítimas, que moitas veces se confunden nas mensaxes enviadas desde o poder; organizarnos, e ter a carraxe de actuar e non seguir neste letargo infinito, esperando a ver de onde nos vai vir o seguinte golpe.
Suscribirse a:
Entradas (Atom)

