Discriminación Positiva e Competitividade

Nun artigo que lin recentemente, falábase dun experimento sobre a eficacia da discriminación positiva á muller. A miudo lemos e escoitamos argumentos a favor ou en contra da aplicación de normas neste senso. Coido que é necesario incidir nos resultados, máis aló dos presupostos iniciais desde os que defendamos unha ou outra postura. Segundo este experimento, “son efectivas as políticas para promover a competitividade feminina; e non merma o rendimento do grupo”, e dicir, que non resultan perxudicados os homes en xeral, e polo tanto o grupo no seu conxunto.

Pero, a maiores disto, quero destacar as conclusións que sacan estes investigadores sobre as causas da situación: “O papel da muller na familia e a discriminación no mercado laboral foron as explicacións tradicionais para a brecha de xénero na ocupación de homes e mulleres no mundo laboral, sinala Villeval. Pero a iso engádese outra hipótese: a menor tendencia das mulleres a asumir riscos e a competir en comparación cos homes”.

Deixando claro que o experimento se basea nunha competición sobre aritmética, e que, polo tanto non lle é de aplicación o que a continuación suscribo, quería coller esta afirmación únicamente para suxerir que afondemos un pouco máis no que habitualmente significa a competitividade na nosa sociedade.

Non comparto esa afirmación de que as mulleres temos menor tendencia a asumir riscos —en xeral, non no ámbito de experimento—. Quen ven asumindo todos os riscos da familia e os seus coidados dende sempre? O que algunhas non queremos asumir non son os riscos, senón a vergonza de ser as causantes de tantas situacións de desprezo e inxustizas que se xeran gracias a esa alardeada competitividade, que tan ben lles veñen aos empresarios sen escrúpulos para enriquecerse aínda máis; ou a aqueles que gustan de impoñer criterios alardeando das democráticas maiorías en partidos políticos, sindicatos ou asociacións.

Hai tempo que o feminismo identificou esta diferencia de comportamento entre o xénero feminino e o masculino (aquí non se trata de sexos, senón de xénero, o que implica uns determinados condicionantes sociais e conductuais). Porén, coido que habería que matizar bastante. Recollo a postura do feminismo da diferencia cando afirma que as mulleres (e os homes, por suposto) podemos e debemos reivindicar o dereito a facer as cousas doutro xeito. Hai unha impresión xeralizada, absolutamente patriarcal e típicamente capitalista, de que a competitividade é boa en si mesma. Calquera tipo de competitividade. Non estou dacordo. Cando se trata dunha competencia sana e xusta, na que cada quen mostra as súas mellores aptitudes para un posto ou unha actividade, iso é bon para todo o grupo; pero cando nos referimos a esa competitividade feroz na que todo vale, sin ter en conta que as persoas deberían estar por riba das ganancias económicas, ou onde a posición se aproveita para a subordinación e o desprezo dos demais, entón rivindico o dereito, e ata a obriga, de dicir que non, que iso non queremos facelo. O que aínda segue pendente é darlle valor social e xeral a esta reivindicación.

* Outro artigo referente a este estudio.

Contos feministas para un 8 de marzo ...e para todo o ano

Déixovos aquí estos Cuentos para antes de despertar, de Nunila López Salamero e Myriam Cameros Sierra. Podes coñecelas mellor a través do seu blog.

Hoxe, 8 de marzo, na Praza da Soidade de Lugo, fixemos unha lectura compartida do seu anterior libro: La cenicienta que no queria comer perdices.

"...Y le dió por reirse de si misma, de lo inocente que había sido pensando que un príncipe la salvaría. Después de años viviendo con uno, se dió cuenta que los príncipes no te salvan... tampoco los camioneros, ni los discjokeys, ni las pasteleras... dejó de sentirse culpable, se perdonó y se dió cuenta que la única capaz de salvarte... eres TU MISMA"

EXECUCIÓN DE HIPOTECAS? NON. ROUBO.

Hai uns días lin un artigo sobre as execucións hipotecarias, un máis dos moitos que este tema provoca, e que a propia autora cualifica como “un xeito moi realista de describir os desahucios por impago das cotas das hipotecas”.

O artigo titúlase “O inferno e as boas intencións”, por Sol Gallego-Díaz (El País, 26/02/12)

Ademais de dar algúns datos escalofriantes, aos que xa estamos tristemente acostumados, a autora comenta que “a dación en pago da débeda hipotecaria parece que prantexa en España moitos problemas legais, aínda que sexa perfectamente asumible noutros países do noso entorno” e, en calquera caso, indica que esta medida estase a comentar nos últimos tempos no noso país, só como unha posibilidade arbitrada pola boa vontade do banco!!! ... pero, iso existe???

Sexamos algo máis radicais (marabillosa palabra, a miúdo denostada, que nos induce a ir á raíz dos problemas). Chamemos ás cousas polo seu nome.

Cando alguén de nós vai a unha tenda a devolver algo, que teña mercado con anterioridade, poden pasar varias cousas: no mellor dos casos que nos devolvan o diñeiro; noutras ocasións, e isto adoita estar indicado previamente, poden darnos un vale polo diñeiro gastado, que teremos que volver utilizar no mesmo establecemento; ou, no peor dos casos, poida que non nos recollan o obxecto, si consideran que era o pactado, que non está en boas condicións, que está usado, ou que pasou demasiado tempo desde a súa compra.

Poida que non sempre nos pareza moi xusta a opción elixida polo vendedor, pero qué nos parecería si, ademais de negarse a restituírnos o diñeiro, tampouco nos dan a opción do vale de compra, e nos obrigan a devolverlles a mercancía en cuestión; e que, no caso de que o pago se tivera establecido en cómodos prazos, teñamos que seguir pagándoos, agora dun xeito algo máis “incómodo”, sen dúbida; e que, ademais nos tilden pouco menos que de delincuentes, porque terán que poñer á venda de novo a mercancía cun desconto, o cal non lles permitirá conseguir outra ganancia igual ca anterior pola mesma mercadoría?

Hai alguén que non considere que isto sería un abuso? Entón, porque no caso dos bancos se permite e parece de todo punto imposible mudar esta situación?

Estase a falar de que a perda da vivenda debería saldar a débeda co banco, e nin sequera isto admiten os señores banqueiros.

Isto debería ser así, efectivamente, nos casos en que as cotas satisfeitas teñan sido moi poucas. Pero qué pasa coas persoas que teñen pagada a maior parte da hipoteca, o banco se lles queda coa casa, e aínda teñen que seguir aportando o que lles resta? Pagan o valor de mercado da vivenda, sempre moito máis alto que o custe real da mesma, (do mundiño da construción tamén habería moito que falar e deste sistema que só protexe a banqueiros, construtores, usureiros e demais calaña); dicía que pagan o valor de mercado da vivenda, ademais de contribuír a unha enorme ganancia para o banco en forma de intereses abusivos, e ao final están na rúa, sen diñeiro, sen casa, sen traballo (xa que por algo chegaron a esa situación) e mentres tanto o banco segue a repartir ano tras ano substanciosos beneficios entre os seus accionistas.

Neses casos o banco debería restituír a cuantía de capital aportado pola vivenda, posto que se queda co ben e xa cobrou puntualmente os intereses polo diñeiro prestado. Calquera outra opción é un roubo. Tamén deberían estar controladas esas subastas nas que os bancos venden as vivendas a “suertudos” e informados compradores oportunistas, por un valor irrisorio. Si todo isto estivera regulado doutro xeito, probablemente eses mesmos bancos serían moito máis receptivos a aceptar as medidas que a autora do artigo apunta, e que se dan noutros países, como flexibilizar as cotas da hipoteca, en vez de usurpar un ben que o banco non necesita para nada e que a continuación malvende.

As solucións a esta situación non van a virnos dadas desde as instancias do poder, tanto o económico como o político, posto que este último hai tempo que está supeditado ao primeiro; de modo que si queremos que algo mude, non nos queda máis remedio que afrontar a situación como persoas afectadas e ser nós mesmos, os cidadáns e cidadás de a pé, os que loitemos por cambiar as cousas. O primeiro paso para facelo é ser consciente da situación e identificar claramente aos culpables e ás vítimas, que moitas veces se confunden nas mensaxes enviadas desde o poder; organizarnos, e ter a carraxe de actuar e non seguir neste letargo infinito, esperando a ver de onde nos vai vir o seguinte golpe.

Katiuska. Un conto agrícola.

Saleta suxírenos un vídeo... e déixanos as súas sensacións...

videacodelosquedaemociónyescalofríos...

katiuskaskatiuskaskatiuskaskatiuskaskatiuskaskatiuskaskatiuskaskatiuskaskatiuskas rojas chusvaqueroverde parapercorrer o novomundo... daltónica... cócorazónporfora eastripaspordentro para saltar-os-charcos e pisar-terra-fertil... chofchofchof!!!!

fertilizar-paraugasrotosetóxicosconchapapote de hilillosfosforitosdeazulpetróleo... tacones clavadosterra... a lei PETO virá por min... por contar o mirado... pois aquí a espero... pacienteimpacientedecabezadifusa

un día me dixeste... que o fin do mundo nos pille danzando entre grelos... e eu agora creo na señoria Rottenmeyer... que nos pille bilando pois

in-
men-
so



Saleta.


"Katiuska. Un conto agrícola." é un vídeo de Antón Coucheiro Faílde.

Agua. Río. Botas verdes, prados verdes. Katiuska sale de un cómic de Manara para mirar, para observar como un animal, para ver a los paisanos bailar la tierra y a los químicos plantar paraguas. Agua limpia que se pudre. El dinero, la concentración parcelaria, las subvenciones, la mezquindad y los contaminadores se alían para plantar otro elemento en la tierra: el fuego.
Katiuska es una alegoría sobre la naturaleza, un cuento narrado con el lenguaje de la video-danza.

A doctrina do shock

A semana pasada emitiron na televisión española o documental “A doctrina do shock”, baseado na novela do mesmo nome de Naomi Klein.
Ver documental completo.
Tal como se describía na presentación, este traballo evidencia unha corrente antidemocrática que se iniciou nos anos 50 e que abarca distintos campos de actuación: o ideolóxico, o militar, o psicolóxico e, sobre todo, o económico. E denuncia os efectos desastrosos da escola neoliberal de Chicago, cuxas consignas se ensaiaron, por primeira vez, nos rexímenes dictatoriais de Chile e Arxentina nos anos 70. Con posterioridade, baixo os mandatos de Reagan e Tatcher penetraron no primeiro mundo e os seus efectos chegan ata os nosos días, coa crise na que estamos inmersos.
A doctrina do shock representa o saqueo absoluto dos bens públicos e os dereitos das persoas, e a imposición de medidas ultraliberais, aproveitando os momentos de desastres (sunamis, terremotos, 11S) ou provocando guerras como a de Irak.
Nos mesmos días que emitían este documental fixeime nunha entrevista do xornal “El País” a unha líder do movemento estudiantil de Chile, Camila Vallejo que, con só 23 anos, parece ser unha esperanza para moitas persoas do seu país, o cal non deixou de sorprenderme.
Ver artigo completo (El Pais, domingo 15 de xaneiro de 2012).
Aínda con toda a información que temos, seguimos de brazos cruzados, seguimos a necesitar doutras persoas que se movan por nós. Non nos sentimos con forzas ou capacidades para loitar polo noso, pero queremos que outros o fagan por nós. Nas súas propias palabras: “Sinto unha carga moi grande. A xente quere que teña resposta para todo e teñen a expectativa de que vou a cambiar Chile, eu soa. Na rúa grítanme: Os apoiamos, non nos abandonen! Pero a responsabilidade, chucha, é de todos. Eu son só unha moza de 23 anos...”
E segue comentando outras cousas interesantes: “...a xeración que viviu a flor de pel ese periodo (a dictadura e a represión salvaxes) quedou traumatizada... E por esa razón, xa chegada a democracia, comezou a reinar o individualismo e a idea de que é mellor non meterse en política...” “...a tensión que hoxe en día existe é neoliberalismo versus democracia...” “Isto non se resolve con que eu sexa candidata, da igual. O verdadeiro desafío é que debe haber xente disposta a cambiar a correlación de forzas nos espazos onde se toman as decisións. Si non nos gusta cómo funcionan as cousas, temos que facernos cargo. Debemos disputar o Parlamento para que sexa realmente representativo e non estea ocupado por burócratas” “Penso que o desenvolvemento dos países do Norte se produce grazas ao subdesenvolvemento dos países do Sur... Sempre ten que haber sitios saqueados par que outros disfruten do pracer dos excesos...”

S.O.S. PARKE

A mal chamada crise ataca aos de sempre e deixa impunes aos causantes, coma sempre.

Acaban de desaloxar ás persoas que estaban en folga de fame na catedral de Valencia, en protesta pola destrución do proxecto social do Parke Alcosa, en Alfafar (Valencia), debido a que a administración no lles paga o que lles debe, que ascende a 400.000 euros.

...claro que cos "gastos" que ten a administración valenciana
...como vai pagar!!!

http://www.rebelion.org/noticia.php?id=141345

Podedes seguir a súa loita, e moitas outras, na páxina de Baladre:

http://coordinacionbaladre.org/

La economía del miedo

Extractos do artigo publicado en El País sobre o libro "La economía del miedo" de Joaquín Estefanía.

 “La economía del miedo”. Joaquín Estefanía. Ed. Galaxia Gutemberg. Prezo: 21 euros.

O autor explica cómo o temor cidadán contribúe á dominación por parte dos mercados.

“El temor ha sido siempre uno de los aliados más fieles del poder, que intenta que la población viva inmersa en él. La creación artificial de atmósferas de miedo obliga a los ciudadanos a blindarse frente a los contextos sociales. El miedo que anida en el cerebro quebranta la resistencia, genera pánico y paraliza la disidencia; no hay poder en la Tierra que no haya confiado en alguna forma de terror...

...Surge así lo que algunos han denominado la ideología del miedo, definido en el Diccionario de la Lengua Española de la Real Academia como una “perturbación angustiosa del ánimo por un riesgo o daño real o imaginario”...

...El miedo no solo como construcción social sino también ideológica. Como es omnipresente y está arraigado, produce desconfianza y conflicto con el “otro”, al que se atribuye la culpa de lo ocurrido o de lo que puede acontecer, y genera, por tanto, la necesidad de protegerse de él. Esa es la ideología del miedo, que llega a través de sus transmisores, los “fabricantes de miedo”, muy vinculados en la contemporaneidad a los medios de comunicación de masas y a la información, comunicación y propaganda que se transmite instantáneamente a través de Internet...

... El sociólogo francés Michel Wieviorka, declara en la prensa: “En una situación de crisis los actores están cansados y las dificultades para sobrevivir provocan situaciones difíciles que rebajan la moral. La violencia y la conflictividad son más frecuentes cuando hay dinero y recursos. Pero cuando empieza la crisis la gente no entiende bien lo que pasa y está a la espera. El conflicto surge siempre que hay dominadores y dominados, pero en caso de crisis es todo el sistema el que no funciona, se crea desánimo y por eso no hay más conflicto. Existe un estudio muy famoso de la pequeña ciudad austriaca de Marienthal, muy industrial y con un partido socialdemócrata fuerte, que en los años veinte era muy conflictiva. Pero llega la crisis del 29, la capacidad de revuelta de la clase obrera desaparece y se entra en un estado de debilidad que incluso impide pensar. El siguiente paso fue el ascenso del nazismo”...

... El historiador y crítico social norteamericano Christopher Lasch, escribió en 1979: “Tras el torbellino político de los años sesenta, los ciudadanos sociales se repliegan a cuestiones meramente formales. Sin esperanzas de mejorar su vida en ninguna de las formas que verdaderamente importan, la gente se convenció de que lo importante era la mejoría psíquica personal: contentarse con los sentimientos, ingerir alimentos saludables, tomar clases de ballet o danza del vientre, imbuirse de la sabiduría oriental, caminar sin fin, trotar, aprender a relacionarse, superar el miedo al placer. Inofensivas en sí mismas, estas búsquedas, cuando son elevadas a la categoría de programa y se encumbran en la retórica de la austeridad y la apertura de las conciencias, implican un alejamiento de la política y un rechazo del pasado reciente”...”

Artígo completo:

http://politica.elpais.com/politica/2011/11/26/actualidad/1322338834_277423.html